است و هر عملى كه در طول عمرم انجام داده‌ام در نامهء عملم ثبت شده و خداوند دادگر توانا جزاى اعمالم را مىدهد . پس چه بسا كه دنيا و آخرتت را بهم وابسته و مقصد نهائيت را با هواى نفست درآميخته‌اى ، اى كه دنيا را بر دين ترجيح داده‌اى ، من تو را سست ايمان و ضعيف اليقين مىبينم ، بگو ببينم آيا خداى مهربان چنين دستورى به تو داده ؟ و يا آن كه قرآن بر اين اساس نازل شده ؟ و يا اين كه امامان و رهبران دينى از شدت حساب و سرانجام تلخ و سخت ياد نكرده‌اند ؟ و حال آن كسى كه محصول خود را جمع كرد و بهره گرفت و كسى را كه ساختمانى را بنا كرد و به زينتها آراست و آباد ساخت ، خاطر نشانت نكرد ؟ و آيا نگفت كه همهء اينها سرانجام پراكنده شده و نابود گشتند و منزلهاى ايشان به صورت گورها درآمد ! خانهء آخرت را كه سراى هميشگى است خراب مىكنى و دنياى فانى را آباد مىسازى ، نه از آن بهره‌اى دارى و نه اين را آباد توانى كرد . اگر مرگ تو ناگهانى فرا رسد در حالى كه هيچ كار خيرى در پيشگاه خدا نكرده‌اى ، عذر و بهانه‌اى دارى ؟ آيا به اين راضى هستى كه زندگيت سپرى شده و عمرت به سر آيد در حالى كه از دينت كاسته شده و مال فراوان دارى ؟ ( 1 ) اين موعظهء ارزشمند در اينجا پايان گرفت ، موعظه‌اى كه واقعيت زندگى و سرانجام كار آدمى يعنى دورى از اين دنيا را به تصوير كشيده است ، دنيايى كه بسى نسبت به آن حريص بوده و سخت دل در گرو آن داشته و به شهوات و لذّات آن علاقه‌مند بوده است با اين كه مىدانسته سرانجام از آن جدا شده و ساكن گور تنگ و تاريك خواهد شد و در آنجا بند از بند پيكرش جدا شده و تمام جريان زندگى وى برملا شود و هيچ كس جز عملش با او نماند ؛ پس اگر عملش صالح باشد با آن همدم خواهد شد و اگر عملش بد باشد تنها عامل